Met een beetje vertraging is hier dan de blog van vorig weekend.
Zaterdag was een drukke dag. Op de planning stond om de kraamhokken in de kapschuur af te maken. Het hek was eindelijk klaar, dus de schapen konden weer buiten staan. Het probleem was alleen dat we te weinig hekjes hadden, omdat die nog in de kooi werden gebruikt.
We hadden genoeg hekjes voor drie kraamhokjes, dus die hebben we als eerste opgebouwd. Daarna konden de eerste drie schapen naar de kraamhokken, waardoor er weer hekjes vrijkwamen voor de volgende groep. Zo zijn we steeds verder gegaan.
Het bouwen van de hokjes was wel moeilijker dan normaal. De kapschuur lag namelijk vol bodembedekking, omdat de schapen er een tijd hadden gestaan. Daardoor was de vloer niet meer helemaal recht. Maar uiteindelijk is het gelukt.
Er zijn inmiddels ook vier fleslammetjes. Die moeten natuurlijk ook gevoerd worden. Op dit moment krijgen ze drie keer per dag een halve fles.
Ze weten al heel goed dat “flesje” betekent dat er eten aankomt. Zodra je het roept, komen ze aangerend. Dat blijft zo leuk om te zien.
Aan het einde van de dag gingen we de achterste groep (die nu weer standaard in de wei staat) kuil voeren. Eén van de honden van de eigenaresse mocht mee. Deze keer was het de pup, inmiddels alweer iets meer dan een jaar oud. Ze deed het echt heel goed en hield de schapen netjes op afstand.
Tot er een moment kwam dat ik alleen stond en de schapen weer richting de ruif liepen. Het lukte mij niet om ze samen met de pup weg te krijgen. En ineens stond daar één van de andere honden naast me om te helpen. Met deze hond werk ik vaker, dus dat ging meteen goed. Om bij mij te komen was ze over twee hekken gesprongen. Dat vond ik zó lief.
Toen mijn werkdag voorbij was, stonden de teller op 63 lammetjes. Maar toen ik de volgende ochtend weer kwam, waren het er ineens 72. Ze waren allemaal in de nacht geboren.
De eigenaresse had het die avond dus druk gehad. Het was ook een spannende nacht, omdat de schapen voor het eerst sinds de wolvenaanval weer buiten stonden. Gelukkig is alles goed gegaan.
Op zondag ging het werk wat makkelijker, omdat de schapen nu weer op de juiste plek stonden.
Het blijft zo leuk om ’s ochtends de fleslammetjes te voeren. Ze zijn dan zó blij om je te zien (of eigenlijk het eten 😉).
De pup mocht opnieuw helpen bij het weg houden van de schapen bij de voerruiven. Deze keer kon ik haar al wat makkelijker aansturen, en daar was ik best trots op. Ik heb nog niet veel ervaring met honden, dus ik vind het al heel wat dat het lukt.
Toen ik dat tegen de eigenaresse zei en erbij vertelde dat ik het bijzonder vond, zei zij dat ze het helemaal niet bijzonder vond. Volgens haar komt het doordat ik altijd consequent ben: als ik iets zeg, dan moet het ook gebeuren. Dat was een heel fijn compliment om te krijgen.
Als je de pup aan het werk zag, was dat echt prachtig. Ze hield de schapen mooi bij elkaar en je zag haar bijna nadenken: waar gaan ze heen?
Later kwam er nog een andere hond bij die ook graag wilde werken. Het was echt mooi om te zien hoe goed ze samenwerkten.
Helaas had ik zondag wel veel hoofdpijn. Na de verzorging van de schapen ben ik naar huis gegaan om uit te zieken. Gelukkig voel ik me inmiddels alweer een stuk beter.
Op naar een nieuwe week tussen de schapen.