Het weer wordt steeds warmer en ik weet eigenlijk niet zo goed of ik daar nou blij mee ben.
Aan de ene kant vind ik het heerlijk dat de dagen langer worden en dat de zon vaker schijnt. Maar ik ben niet echt gemaakt voor de warmte, dus het is ook weer even wennen. Je merkt dat niet alleen ik moet omschakelen, maar de schapen ook. Vandaag zag ik ze veel meer in de schaduw liggen dan de afgelopen weken. Ook zij moeten duidelijk even wennen aan het warmere weer.
Vandaag is er verder niet heel veel bijzonders gebeurd, en dat is soms ook wel eens fijn. Er werd nieuwe kuil gebracht. Degene die dat komt brengen, doet dat al heel lang bij ons, dus dat gaat altijd lekker snel en soepel. Dat zijn van die momenten waarop alles gewoon even vanzelf lijkt te gaan.
In de middag mocht ik oefenen met een andere hond van een vrijwilliger. Deze keer ging het alleen een stuk minder goed dan de vorige keren. Deze hond is heel erg gefocust op haar baasje en ik kreeg haar aandacht eigenlijk niet goed te pakken. Ze trok haar eigen plan en luisterde nauwelijks naar mij.
Dat was wel even een verschil, maar ook leerzaam. De vrijwilliger zei zelf ook dat hij dit wel verwacht had, dus dat maakte het iets minder frustrerend. Het laat ook zien dat elke hond anders is en dat ik daar nog veel in kan leren.
Wat ik wel een heel leuk moment vond vandaag: ik zag heel even de eerste zwaluw. Normaal zitten er er echt heel veel bij ons, maar ze waren nog niet terug. Dus toen ik er één zag, werd ik daar echt even blij van.
Hij was helaas snel weer weg, maar hopelijk trekken ze snel weer in. Ik vind het altijd zo leuk om ze weer te zien en te horen — dat hoort voor mij echt bij dit seizoen.
Soms zijn het juist de rustige dagen en de kleine momenten die blijven hangen.
Tot snel tussen de schapen. 🐑🌿